مسافر

براي مردي كه سبز بود ،‌سبز زيست و سبز رفت

2009-12-22T22:05:00.006+03:30

پدربزرگ مهربان ،‌ چه آرام و بي سر و صدا رفتي . از بامداد يكشنبه كه خبر رفتنت را شنيدم ،‌بغضي غريب گلويم را مي فشارد. نه تشييع جنازه ات و نه اشك هايي كه سر نماز ميت گونه هايم را خيس كردند ،‌ باعث شكستن اين بغض وامانده نشد. حتي ديشب كه در تاريكي نيمه شب ،‌ برايت هاي هاي گريستم !

مي داني پدر بزرگ ،‌ هفت سال پيش ،‌درست همان روز و همان ساعتي كه تو رفتي ؛ پدرم را از دست دادم . حالا ،‌ ديروز و امروز ؛‌ انگار حس آن روزها دوباره در دلم زنده شده است. مثل همان روز ،‌امروز احساس مي كنم كه دوباره بي پدر شده ام، مگر تو پدر سبز ما نبودي ؟‌

از سال ها قبل كه درباره ي اعدام هاي سال 67 شنيدم ،‌ نام تو را هم شنيدم . هر چند كه آن روزها در ميان خويشان و افرادي كه نزديك من بودم ،‌ نام تو به نيكي – چندان – ياد نمي شد. به تو – به تاسي از آيت الله خميني - مي گفتند "شيخ ساده لوح "‌ . آن موقع من كوچك بودم و تنها مي شنيدم ! يك بار هم رفتم و در كمد مادربزرگم كتابي ديدم كه رويش نوشته بود رنجنامه. رنجنامه ي احمد خميني به آيت الله منتظري. چند صفحه اي از آن كتاب را خواندم ،‌ حرف بر سر خون دل شدن آيت الله خميني بود و مقصر كسي نبود جز تو! مي گفتند تو حامي مجاهدين خلق – منافقين – بودي.

زمان گذشت و من بزرگ شدم . ديگر حرف هاي بزرگتر ها قانعم نمي كرد،‌بايد خودم مي خواندم و خودم مي فهميدم. سال 76 بود . هنوز در گير و دار انتخاب محمد خاتمي بوديم كه نام تو در سيزده رجب آن سال بر زبان افتاد و بدنبال آن 5 سال و اندي را در خانه ات محصور شدي . شروع كردم به خواندن ،‌ به خواندن از افراد مختلف راجع به آن سالهاي دهه ي شصت كه تو شخص دوم مملكت بودي و قرار بود رهبر آينده باشي . كتاب خاطراتت را خواندم و فهميدم از چه رو تو را كساني شيخ ساده لوح گفته اند! اگر قدرت را نقد نمي كردي و جلوي اعدامهاي فله اي سال 67 نمي ايستادي ،‌ حتما ارج و قربي مي يافتي كه آن سويش ناپيدا. اما تو حرفت را زدي،‌نقد كردي و اعتراض كردي به كشتار انسانهايي كه در زندان بودند. تو در اوج قدرت بودي و مي دانستي عواقب حرفهايت چه خواهد بود ‌، اما ايستادي و حرفت را زدي. حرفهايي كه عاقبتشان عزل تو بود از مقام قائم مقامي رهبري و خروج از دايره ي قدرت. اما تو باز ايستادي و حرف زدي ،‌در همان دفتر ساده اي كه ديروز در آن جا بودم و در همان حسينيه ي ساده اي كه مجاور آن بود. و حتما اين تشنگان قدرت بايد تو را شيخ ساده لوح بنامند كه هركس جاي تو بود،‌صبر مي كرد تا مرگ آيت الله خميني و قدرت را در دستانش مي گرفت،‌ اما براي تو كه انسان به خاطر انسان بودنش ارزشمند است،‌ سكوت جايز نبود. و براي تو كه سراي باقي برايت بيش از دنياي فاني ارزشمند بود ،‌ نمي شد كه حقيقت را فداي مصلحت كني . مگر خود در پاسخ كساني كه گفته بودند صبر مي كردي آيت الله خميني مي مرد،‌آن وقت اصلاحات لازم را مطابق ميل خود انجام مي دادي ؛‌ نگفته بودي از كجا معلوم كه من زودتر از او نمي رفتم ؟

درتمام سالهاي بعد از مرگ آيت الله خميني ،‌ تو شايد تنها مرجعي بودي كه بي پروا حكومت را نقد مي كردي ،‌ تويي كه ولايت فقيه را تئوريزه كردي ،‌ بي پروا و شجاعانه ولي فقيه زمان را نقد كردي. اگر امروز مراجعي هستند كه بي وابستگي به قدرت و حكومت رفتارهاي حاكمان با معترضان پس از انتخابات را نقد مي كنند ، آنها همه ميراث دار تو اند. ميراثي كه ساليان سال مرجعيت شيعه به آن افتخار مي كرد،‌هر چند كه افسوس و صد افسوس كه با دولتي شدن دين ،‌ مرجعيت نيز دولتي شد و اين روزها كمتر مرجعي است كه عليه اين همه سياهي كه در جامعه است نقدي و عتابي كند. و اين گونه بود كه دلها را فتح كردي.

پدر بزرگ ،‌ اين بغض گلويم را چنگ مي زند. بغضي غريب همچون مظلوميت تو كه پس از مرگت نيز امتداد يافت ،‌ آن گاه كه حتي نگذاشتند در مسجد اعظم قم مراسم ترحيمي برايت بگيرند و ديشب حراميان به خانه و دفترت حمله كردند و شيشه ها شكاندند و عكست را پاره كردند و ...

تو رفتي و آزاد شدي ،‌ آزاده بودي و اينك آزاد نيز هستي،‌پدر بزرگ سبز ما ،‌‌آزاديت مبارك!

بزرگ بود / و از اهالي امروز بود / و با تمام افق هاي باز نسبت داشت/ و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد/

صداش به شكل حزن پريشان واقعيت بود/ و پلك هايش مسير نبض عناصر را / به ما نشان مي داد / و دست هاش / هواي صاف سخاوت را ورق زد / و مهرباني را به سمت ما كوچاند...

و او به شيوه ي باران پر از طراوت تكرار بود / و او به سبك درخت / ميان عافيت نور منتشر مي شد

و رفت تا لب هيچ/ و پشت حوصله روزها دراز كشيد/ و هيچ فكر نكرد / كه ما ميان پريشان تلفظ درها/

براي خوردن يك سيب / چقدر تنها مانديم...

آسيب شناسي خودماني - بخش اول

2009-12-09T23:48:00.003+03:30

حوادثي كه در دو روز اخير و حتي امروز در دانشگاههاي مختلف و بخصوص دانشگاه تهران بوقوع پيوست بار ديگر زنگ خطري را كه مدتها پيش در جامعه صدايش طنين انداز شده بود ،‌ بلندتر از گذشته بصدا در آورد.احساس خطري كه هر روز كه مي گذرد بيشتر و با تمام وجودم ،‌ آن را حس مي كنم .

جامعه ي ما پس از انتخابات بطرز وحشتناكي دوپاره شده است. البته پيش از انتخابات نيز دو طيف اصولگرا (همان اقتدارگرايان ديروز) و اصلاح طلبان در عرصه ي سياسي و بالتبع آن اجتماعي جامعه وجود داشتند ، اما آن چه در روزهاي پس از انتخابات شاهدش هستيم ،‌چيزي فراتر از اختلاف سليقه هاي ديروزي است،‌ جامعه اي بشدت دوپاره و قطبي . كه هر كدام از مولفه هاي فوق كافي است كه جامعه را بسمت راديكال شدن و حركت هاي افراطي ببرد.

حاكميت ارتجاعي ايران با استفاده از اهرم مذهب ،‌ثروت و رسانه و قدرت با وارونه نشان دادن اتفاقات اخير و نيز سركوب حركت هاي مدني ‌،‌ جامعه را بيش تر از هر نيروي ديگري به سمت افراط ،‌ خشونت و ... مي برد ،‌مولفه هايي كه بسود ايشان است .

فلسفه ي وجودي جريان موسوم به جنبش سبز،‌نفي خشونت ،‌صلح ،‌قانون مداري و اصلاح طلبي بوده است. مولفه هايي كه هر كدام در هر حال كمرنگ شدن است. جنبش سبز در اعتراض به بي قانوني هايي كه در روند مسير انتخابات انجام شد شكل گرفت و شعار اصلي آن و نامزد انتخاباتي اين جنبش بازگشت به قانون و اجراي موارد معطل مانده هاي قانون اساسي بود. ما در جواب سركوب هاي روزهاي منتهي به انتخابات و پس از آن ،‌راهپيمايي عظيم 25 خرداد را بر پا كرديم كه جهانيان در برابر اين همه متانت و شعور مردم ايران سر تعظيم فرود آوردند.

ما همان هايي بوديم كه از خرداد 76 تا به امروز زندگي را به جاي مرگ انتخاب كرديم و بجاي شعار مرگ بر اين و آن ،‌ گفتيم زنده باد آزادي ،‌برابري ،‌عدالت ،‌برادري و... حالا چه شده است كه همان "ما" هاي ديروز ،‌ شعارهايمان مرگ بر بسيجي ،‌مرگ بر رهبر ،‌ مرگ بر احمدي ن‍ژاد و ... شده است ؟ بر ماست كه از خود بپرسيم كه آيا ما بدنبال انقلاب هستيم يا اصلاحات ؟‌

آن چه در ابتداي امر بنا بر آن بود ،‌اصلاحات بود . درست است كه حاكميت كم خرد ايران ،‌ با كشتار مردم بي گناه و بي دفاع مسير حركت ما را تندتر و راديكال تر كرد ،‌اما مگر ما آلت دست حاكمان امروز ايران هستيم ؟

اين مطلب ادامه دارد...

پي نوشت :‌

تصميمم فعلا ماندن در همين خانه است... تا بعد چه پيش آيد

* مدتهاست كه نوشته هايي در ذهنم رژه مي روند ،‌ اما جداي از كم وقتي و تنبلي ،‌ آن نظم ذهني كه براي نوشتن محتاجش هستم را اين ايام كم دارم ، نوشته ي بالا نمونه اي از بي نظمي ذهنم است كه در قالب جملات پراكنده تصوير شده است؛ با اين همه تصميم دارم اين مطلب را بنويسم و در اين جا قرار دهم . شايد كسي بخواند !‌ و شايد فكري متولد شود ...

اسباب کشی ؟

2009-11-21T11:02:00.002+03:30

مدتی هست که تو فکر رفتن از اینجام

نمی دونم کجا ، ولی احساس می کنم دیگه باید کلون در این خونه رو ببندم و برم جا ی دیگه ای بساط کنم ! تو وردپرس یک وبلاگ ساختم ، اما هنوز به محیطش عادت نکردم و احساس می کنم تو بلاگ اسپات راحتترم و دردسرهاش کمتره ! بلاگفا رو تجربه کردم و از پرشین بلاگ بدم می آید؛ از سرویس های دیگه ای که می شناسم بلاگ اسکای و میهن بلاگ و پارسی بلاگ هست ، کسانی که تجربه دارند از این مکان ها ، اگه بهم کمک کنند و نظرشون رو بدهند، تصمیم گیری واسم راحتتر می شه .

نمی دونم شاید هم تو بلاگ اسپات موندنی شدم!!!

:برای ع.م

2009-09-16T00:42:00.001+04:30

بعد از چهل روز بی خبری مطلق ، بالاخره خبری از تو آمد ع.م عزیز ! هر چند که نشد چهره ات را خوب ببینیم ، آخر به موجب ماده 188 آیین دادرسی که از پنجمین جلسه به ناگاه موضوعیت پیدا کرد ، رسانه ها حق ندارند اسم یا تصویری از متهم نشان دهند و حتی نامهایی که در جلسه برده می شود را نباید طوری انعکاس دهند که فرد شناخته شود ! با این اوصاف تو می شوی "ع.م" و کاندیدایی که از او حمایت کردی می شود " م.ک" ! و کاندیدای رقیب رییس جمهور هم به "م.م " فروکاسته می شود!!

جالب نیست برادر ؟ ما که چهار جلسه چهره های در هم شکسته و عصبی شما را دیدیم و دهها بار نام «میرحسین موسوی» و « مهدی کروبی» دو نامزد اصلاح طلب در این انتخابات را شنیدیم ، ما که هزاران بار در طی این سی سال آبروی دریده شده ی دگراندیشان را دیدیم و شنیدیم ، ما که بارها و بارها اسامی آدمهای مختلف را شنیدیم که چطور با نام و آبرویشان بازی میشود ، به یکباره بعد از حدود یک ماه از آخرین جلسه دیدیم که "آبرو" چقدر مهم شده است!

نمی دانم ! طنز تلخی است. طنز تلخی است قصه ی نام و آبرو در این دیار ...

دیروز در خبرها خواندم که فاطمه ات سخت خوشحال بوده است که بعد از چهل روز بی خبری از تو ، تو را زنده یافته است، حتی اگر این خبر با طعم تلخ اعتراف همراه باشد.

ما ، هیچ کدام حال فاطمه ی تو و فاطمه های دیگر را نمی فهمیم ، اعتراف می کنم که جز آن ها و همدردانشان، کسی دیگر را نمی توان یافت که درکی از حال و روز آن ها داشته باشند.

ع.م عزیز !

تو در این سالها بارها و بارها در مسیر اوین و خانه ات را ، سعی کردی ! نمی دانم چند بار ، راستی این هفتمین بار نبود ؟!

و تو که نماد مقاومت بودی ، این بار لب گشودی! برادر ناراحت نشو، قصد ملامتت را ندارم زیرا این بار بازی متفاوت از دفعه های قبل است. و ما ، همه ی کسانی که بیرون زندان ، در زندانی بزرگتر زندگی می کنیم؛ نه تنها ملامتت نمی کنیم که به تو افتخار می کنیم. به تو که 90 روز امان آقایان را بریدی و ایستادی.

درکت می کنم ع.م عزیز ، نمی دانم این بی شرافت ها ، کدام شرافت تو را هدف گرفتند که تو آخر سر لب گشودی.

ما می دانیم این بار ، حریف شرافتمندانه بازی نمی کند ، ما می دانیم که حریفت راحت دروغ می گوید ، راحت تمام انسانیت و اخلاق را زیر پا می گذارد و تجاوز به تمام اصول انسانی عادت هر روزه اش است.

«ع» عزیز، تو که ترجمان اسمت، "بنده ی خدا" است؛ شاهدی هستی بر سقوط همه ی مرزهای انسانیت که در زندان بر زندانیان می رود؛ همان طور که برادر شهیدت ، شاهدی بود بر دنائت رژیم بعث، تو این بار شاهد دنائت رژیمی هستی که برادرت خونش را و جانش را در راه پاسداری از آن داد.

شهادت فقط ریخته شدن خون در راه خدا نیست، شهادت یعنی گواه شدن ، یعنی گواهی دادن و تو دیروز با حرفهایت ، آن زمان که خود از خود – بدون وکیل – دفاع کردی ، شهادتی بودی بر سقوط عدالت در این مرز و بوم ، شاهدی بودی زنده بر پستی آقایان ، بر خوار شدن دادستان و نماینده اش و قاضی اش و حتی عین القضاتی بتازگی ردای ریاست بر تن کرده است. و تو اولین کسی بودی دست این عین القضاة تازه را برای همه مان عیان کردی!

"ع.م" عزیز ، شهادتت مبارک!

و ما جمعه ، روز قدس ، بر بی گناهی تو و هم بندانت شهادت خواهیم داد ؛ دعایمان کن تا خدا شهادت را نیز قسمت ما کند!

پی نوشت :

جای شیوا هنوز خالی است...

!طاقت بیار رفیق

2009-09-03T22:42:00.003+04:30

از اول ماه رمضان دلم می خواهد چیزکی در این دفتر یادداشت نه چندان خصوصی بنویسم ؛ اما هر روز به شب می رسد و شب به روز و من کوته زمانی برای لختی تمرکز برای نوشتن پیدا نمی کنم .

از این همه درگیری و غرق شدن در کار و درس بیزارم ، انگار که زندگی ات مال خودت دیگر نیست ، زندگی ات مال مقاله ها و کتاب ها و جزوه ها و در بین این ها کارهای معمول روزمره مثل غذا درست کردن و خوابیدن و خوردن و حمام رفتن و ... شده است!

دلت لک می زند برای گوش دادن به یک ترانه بدون دغدغه و دلشوره ؛ برای دیدن یک فیلم ، برای نوشتن ، برای خیال بافی کردن ، حتی برای خرید کردن که خیلی هم اهلش نیستی !

دلم برای همه ی این ها لک زده است ، اما زندگی این روزهایم ، و دل مشغولی های این روزها و خبرهای تلخی که هر روز می رسند و تو نمی توانی هیچ کار – جز دعا – بکنی،کلافه ام کرده است! بازپرس نامرد پرونده ی شیوا قرار وثیقه ی 500 میلیونی برایش صادر کرده است : یعنی سند حداقل دو خانه ی 150 متری در تهران ! آقایان فکر کرده اند همه مثل خودشان در کاخ زندگی می کنند و نمی دانند که سند خانه های ما حداکثر یک پنجم آنچه می شود که اینان طلب می کنند....

عبدالفتاح سلطانی آزاد شد ، چندین و چند بار در ذهنم برایش نوشتم ، اما این نوشته ها روی این صفحات مجازی نیامد. اما آزادی اش برای من که خیلی به او مدیون هستم و در یکی از بزرگترین تصمیمات زندگی ام ، خیلی کمکم کرد ؛ بهترین خبری بود که در این روزها خواندم .

این روزها بیش از هر زمان دیگر آرزوی مرگ دارم! و بیش از خیلی وقت های دیگر به این اتفاق، که این روزها چقدر دوست داشتنی است، فکر می کنم .

امید چندانی ندارم که روزهای آینده بهتر باشند. هرچه پیش می رویم ؛ روزها خاکستری تر و تیره تر می شوند ؛ روزهایی که رنگشان به رنگ شب درآمده اند. آزادی زیدآبادی، رمضان زاده ، جلایی پور ، نظرآهاری، سیاسی، مومنی،تاجزاده و ...چقدر دور می نماید، اما با همه ی این ها نا امید نیستم . مدام در دلم به خودم می گویم :

طاقت بیار رفیق ! رفیق!

طاقت بیار می شه شنید ، خندیدن دلخواب رو

تو زنده می مونی رفیق ، طاقت بیار این راه رو !

طوفانو پشت سر بذار

اون سمت ما آبادیه

این زمزمه تو گوشمه

فردا پر از آزادیه !

طاقت بیار رفیق

دنیا تو مشت ماست!

طاقت بیار رفیق !

خورشید پشت ماست!

طاقت بیار رفیق ، ما هر دو بی کسیم

طاقت بیار رفیق، داریم می رسیم....

پی نوشت :

افطاری تنها، در این روزهای تلخ ، طعم خوبی داشت. مثل وقت هایی که با دوستت تنها می شوی و هر چه بخواهی می توانی بگویی؛ در افطاری که تنها تو هستی و خدا ؛ چه صمیمانه تر می شود درد و دل کرد...

...دریغ است ایران که ویران شود

2009-07-31T21:54:00.004+04:30

بهشت زهرا/ دیروز ، کنار یک دکه ، نزدیک مزار ندا

همگی روزهای سختی را می گذرانیم ، روزهایی که سنگ ها را بسته اند و سگ ها را گشوده اند، سگان هاری که نداهای شهر را بی رحمانه می درند و سهراب ها، باز بی نوشدارو ، شربت مرگ را عاشقانه می نوشند!

ضحاک ، این بار نه مار بر دوش که لباسی که می گویند روزگاری لباس پیامبر رحمه العالمین بوده است بر تن دارد. و نه مغزهای جوانان ایران که قلب های ما قوت روزانه اش است.

اما این روزها خواهند گذشت و من ایمان دارم به رویش جوانه ها . باور دارم که این بار هر کدام از می تواند چون کاوه ی آهنگر و فریدون فرخ ، ضحاک را از پای درآورد تنها شرطش کشتن ضحاک های کوچکی که در درون هر کدام از ماست ، هست. اگر امروز درون را پاک نکنیم ، ترسم روزی چون ضحاک زمانه ، ضحاک ما نیز بزرگ شود و بال و پر بگیرد و ضحاکی دیگر بر این خاک ، ترکتازی کند ، آن چنان که سی سال پیش اتفاق افتاد...

من به کلام خدا ایمان دارم :

جاء الحق و زهق الباطل ،ان الباطل کان زهوقا...

باطل رفتنی است...

کدام دیکتاتور پایدار بوده است که این یکی ؟!!

پی نوشت :

1) این روزهایم بیشتر از جنس ننوشتن است تا نوشتن ، هر چند که در این روزها می دانم ، نباید قلم ها را زمین گذاشت ، اما «دل» یاری نمی کند !

2) شیوا 47 روز است که نیست تا از زندانیان گمنامی بگویند که جز خدا دادرسی ندارند...

3) چهلمین روز ندا هم گذشت، ماردوشان حتی اجازه مراسمی کوتاه نیز ندادند. اما پدر و مادر نداها و سهراب ها و کیانوش ها و یعقوب ها و... دیدند حضور هزاران نفری مردم سبز را ، می دانم دلشان گرم شد ، دلشان گرم شد به این که ندا و سهراب و ... تنها نیستند. و برای کسی که عزیزی را از دست داده است ، چه چیز بهتر و گواراتر از "دل گرمی" ؟؟

علی کلایی هم آزاد شد.... گوارایش

....

2009-06-15T10:18:00.003+04:30

دیشب کوی تهران به خاک و خون کشیده شده و ماموران لباس شخصی همانند تیر 78 به کوی حمله کرده اند

مراحل کودتا یک به یک دارد کامل می شود

باید هوشیار باشیم

فعلا از کنسل برنامه ی امروز عصر خبری نیست . اما احتمال درگیری های شدید بسیار بالا است

...

2009-06-14T13:20:00.001+04:30

ان اوهن البیوت لبیت العنکبوت

خداحافظ آبجی گلم

2009-04-24T12:42:00.005+04:30

...جاده اسم منو فریاد می زنه / می گه امروز روز دل بریدنه

کوله باری که پراز خاطره هاست / روی شونه های لرزون منه

تصور این که تا مدت نامعلومی نتوانی خواهرت را ببینی ؛ سخت است.

زمان ، این روزها به تندی می گذرد. شاید این سرعت گذران زمان ، سختی جدا شدن را راحت کند.

خواهرم دارد می رود و من در آستانه ی در ، رفتنش را نظاره می کنم و زیر لب در دل دعای سلامتی و عاقبت بخیری برایش می خوانم .

شاید امید داشتن به آینده ای بهتر به همراه پیدا کردن مسیر متفاوتی از زندگی ، تسکینی بر غم دوری اش در دلم باشد .

خدا به همراهش...

برای خواهرم پروانه :

سفر ایستگاه :

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان به نرده های ایستگاه رفته /تکیه داده ام !

قیصر امین پور

جاده آغوششو وا کرده برام / منتظر مونده که من باهاش بیام

قصه ی تلخ خداحافظی رو / می خونم با اینکه بسته هست لبام

مرگ گاهی ریحان می چیند

2009-04-16T20:00:00.005+04:30

هنوز یک هفته ای از خبر مرگ مادر محبوبه ی عزیزم نگذشت که دوستی دیگر در عزای مادر نشست.

که از قرار معلوم او نیز چون محبوبه وابسته به مادر بوده است.

این رسم دنیا است که هر آمدنی رفتنی دارد و هر نشستی برخاستنی و هر روزی شبی و هر بهاری خزانی .

و این داستان نوشته شده برای همه ی ماست و سرنوشت محتوم همه ی ماست رفتن.

که اگر مرگ و رفتن نبود ، زندگی چیزی کم داشت.

ما به عزای عزیزانمان می نشینیم . در سوگ آنها مویه و گریه می کنیم؛ اما این رسم دنیا است . دنیایی که خبرهایی به کوتاهی پرواز مادر محبوبه و سعید ، بی اعتباری اش را بیش از پیش به رخ همه مان می کشد.

"بی اعتباری" ای که در لحظه لحظه ی زندگی جاریست. در ثانیه ثانیه ای که در پس هم می آیند و ما را خبری نیست که آیا ثانیه ای دیگر هستیم یا نه ؟ به قول سهراب؛ "... و همه می دانیم ، ریه های لذت ، پر اکسیژن مرگ است " !

هر خبر «مرگی » تلنگری است به جان و روح برای قدر دانستن زندگی و نه قدر دانستن دنیا . زندگی آن است که هست . در همین حال ، همان گونه که مرگ در حال است . هر لحظه می تواند زندگی باشد یا نیستی و مرگ . پس در این ناکجاآباد که بر مدار صفر و یک می گردد، چه چیزی ارزشمند تر از زندگی و زیستن خوب در حال ؟

و نیز ، مرگ برایمان پیغام «قدر دانستن» دارد. قدر انسانهایی که هستند و فردا روز دیگر نیستند. قدر آدمهایی که درکنار ما تنفس می کنند ، با خنده ی ما می خندند و با ما می گریند و فردا روز تنها خاطره هایشان باقی مانده است. این حرف را ،سعید و محبوبه ، اینک بیش از همه مان درک می کنند. و حتما هر کدام از ما تجربه ای مشابه آنها داشته ایم و عزیزی را از دست داده ایم. اما صد افسوس به این حافظه ی فراموش کار که این را هم چونان هزاران چیز دیگر از یاد می برد و خبرهایی از این دست ؛ حس آن روزهایمان را تازه می کند که این کافی نیست.

باید که هر لحظه «قدر شناس» بود و هر لحظه مرگ را یاد کرد که فرصت ها چون ابر در گذر است و دیر یا زود باید گذاشت و گذشت!

پی نوشت :

صدای اذان مغرب در شهر پیچیده است ، یک روز دیگر هم گذشت و یک قدم دیگر به مرگ نزدیک تر.